लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी

लाभले आम्हास भाग्य बोलतो मराठी
जाहलो खरेच धन्य ऐकतो मराठी
धर्म , पंथ , जात एक जाणतो मराठी ,
एवढ्या जगात माय मानतो मराठी

आमुच्या मनामनात दंगते मराठी
आमुच्या रगारगात रंगते मराठी
आमुच्या उराराउरात स्पंदते मराठी
आमुच्या नसानसात नाचते मराठी

आमुच्या पिलापिलात जन्मते मराठी
आमुच्या नहानग्यात रांगते मराठी
आमुच्या मुलामुलीत खेळते मराठी
आमुच्या घराघरात वाढते मराठी
आमुच्या कुलाकुलात नांदते मराठी

येथल्या फुलाफुलात हासते मराठी
येथल्या दिशादिशात दाटते मराठी
येथल्या नगानगात गर्जते मराठी
येथल्या दरीदरीत हिंडते मराठी
येथल्या वनावनात गुंजते मराठी
येथल्या तरुलखात सादते मराठी
येथल्या कळीकळीत लाजते मराठी

येथल्या नभामधऊन वर्षते मराठी
येथल्या पिकांमधून डोलते मराठी
येथल्या नद्यांमधून वाहते मराठी
येथल्या चराचरात राहते मराठी

पाहुणे जरी असंख्य पोसते मराठी
आपुल्या घरीच हाल सोसते मराठी
हे असेच कितीक खेळ पाहते मराठी
शेवटी मदांध तख्त फोडते मराठी

- सुरेश भट

जेव्हां मिळेल एकांत...

कधी मिळाला एकांत
तर् बसावे....एकटेच्
काढीत जून्या आठवणी
काही क्षणांच्या....हलकेच्

ते क्षण रंगवावे,
सजवावे डोळ्यांच्या पापण्यांवर
जे,...
कधी दुस-यात रमलेले,
कधी आपल्यातच् हरवलेले,
कुणावर रागावलेले..

तर कधी....
आपल्यावर् कुणी हिरुमुसलेले
अन् त्याचा रुसवा काढण्यासाठी
आपणही खोटे-खोटेच् रुसलेले

ते क्षण लांबवावे...
डोळ्यांच्या कोंदणात त्यांना
मंद हासवावे....
अशा क्षणांच्या स्मॄतीत,
डोळे भरुन येतात्
त्यातील काही आसवे
गालावरती ओघळतात

अशावेळी....
त्यातल्या काही आसवांना
हातावर झेलावे, पहावे
फक्त पहातच रहावे
आणि....

एका वेगळ्या आशेसाठी
त्यांस चवीने चाखावे
ते फक्त....

गडद स्मॄतींना पचविण्यासाठी
आणि त्या पून्हा जाग्या करण्यासाठी
जेव्हां मिळेल एकांत...........


कुसुमाग्रज....

नुकतीच आमची भेट झाली...!

नुकतीच आमची भेट झाली...!

मनातील शेवटची ईछा पुर्ण झाली
खुप सुदर दिसत होती ती आज
वर्णन तरी करु तिच मी
जे कधी मला जमलच नाही.

आज नेमकी तिने तेच विचारल
मी आज कशी दिसते?
सागु तरी काय आता तिला,
हा विचार करता-करताच वेळ निघुन गेला.

पुन्हा समोर असताना काही बोलू शकलो नाही
तिने आजही तेव्हढा वेळ मला दिलाच नाही
नतर खुप काही सुचल,
पण एकायला ती मात्र थाबलीच नाही

करु तरी काय माझ्या या मनाला?

मन आता मात्र त्रास देऊ लागले
सारख समोर तीला घेऊन आठवू लागले
पुन्हा जुण्या आठवणी आठवून,
ते ढसा-ढसा रडू लागले

विसरलो होतो तूला,
मग का भेट्लीस मला.
आता तूच साग,
कस समजाऊ माझ्या वेड्या मनाला?

तु नसताना कसे पाहु एकट्याला
तु नसताना कसे समजाऊ या मनाला
आता तरी नको जाऊस दुर
मझ्यासाठी नव्हे, माझ्या मनासाठी तरी,
समजव तुझ्या कठोर मनाला.